Οι αρετές της φυλής μας

Ορισμός του βλακός από τον Ηράκλειτο - Τουρκοφοβία ίσον βλακεία!

                                                              

 

                                   «Βλαξ άνθρωπος επί παντί λόγωι επτοήσθε φιλεί»

     Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Ηράκλειτος μας δίνει μέσα σε μία μικρή πρόταση μία εκπληκτική περιγραφή του βλάκα: Βλάξ είναι εκείνος που συνηθίζει να φοβάται σε κάθε λόγο που ακούει. Φόβος ίσον βλακεία.

 

     Χωρίς να παραγνωρίσουμε άλλες, σημαντικές ιδιότητες του βλακός,  νομίζουμε ότι με βάση αυτό τον σύντομο ορισμό της βλακείας, σχηματίζουμε μια πολύ άσχημη εικόνα για τη σημερινή ελληνική Θράκη. Η βλακεία είναι μεγάλη, γιατί ο φόβος είναι μεγάλος. Η τουρκοφοβία στη Θράκη μαρτυρείται έντονα στην εποχή του Μακεδονικού Αγώνα.

Ορισμός του Ραγιά από τον Ίωνα Δραγούμη

 

 Επειδή στην ελληνική ιστορία (από την Άλωση και μετά) το φαινόμενο του ραγιαδισμού είναι πολύ έντονο ανάμεσα στους νεοέλληνες, παραθέτουμε έναν ορισμό του Ίωνα Δραγούμη που περιγράφει πολλούς σύγχρονους Θρακιώτες, ανεξαρτήτως  κοινωνικής θέσης ή οικονομικής κατάστασης, καθώς ο ραγιαδισμός είναι φαινόμενο που διατρέχει όλες τις κοινωνικές τάξεις, όπως απέδειξε η ιστορία. Ο ραγιαδισμός, ως φαινόμενο, είναι άμεσα συνδεδεμένος με τη βλακεία, σύμφωνα και με τον ορισμό του Ηράκλειτου που λέει ότι ο βλαξ συνηθίζει να φοβάται σε κάθε λόγο που ακούει.

«Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει τους μπάτσους του Τούρκουπου είναι σκλάβος του φόβου – εκείνος που θα λαχταρούσε ίσως να ξελευθερωθεί, μα δεν τολμά ούτε να το ξεστομίσει – και κείνος, που ίσως δε λαχταρά τίποτε άλλο, παρά να ζήσει όπως και να είναι.

Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος, είναι άνθρωπος μικρεμένος, που τα δέχεται όλα από τον κύριο του και δεσπότη του, που με μια ματιά του Τούρκου λίγο άγρια τον κάνει και χ…ται.

ΝΤΙΛΕΚ ΚΟΤΣ: ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΟΥΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΕΣ

     

 

       Την Τρίτη, 1.9.15, στα πλαίσια των εορτών Παλιάς Πόλης στην Ξάνθη, ο σύλλογος Μικρασιατών Ν. Ξάνθης « Αλησμόνητες Πατρίδες» φιλοξένησε στο χώρο της εκδήλωσης του την πασίγνωστη Τουρκάλα ερμηνεύτρια Ντιλέκ Κοτς. Ο κόσμος στο άκουσμα της παρουσίας της Κοτς έσπευσε και γέμισε ασφυκτικά το χώρο της εκδήλωσης.

     Η αγάπη των μελών των παρισταμένων για το πρόσωπο της συγκεκριμένης ερμηνεύτριας ήταν έκδηλη σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Όταν λοιπόν ήρθε η στιγμή της να τραγουδήσει ο κόσμος άρχισε να την καταχειροκροτά ενώ εκείνη αμέσως ανταποκρίθηκε και ευχήθηκε σε σπαστά ελληνικά «καλή βραδιά» και έπειτα ευχαρίστησε στα τουρκικά τον κόσμο που την επευφημούσε.

     Εντύπωση όμως έκανε πως το τραγούδι με το οποίο ξεκίνησε το πρόγραμμά της ήταν το τούρκικο εθνικιστικό τραγούδι «Çanakkale içinde μέσα στο Τσανάκαλε». Το συγκεκριμένο τραγούδι τείνει να γίνει το εναρκτήριο  τραγούδι σχεδόν σε κάθε εκδήλωση που λαμβάνει χώρα στην ελληνική Θράκη και οργανώνεται από φορείς του τουρκικού εθνικισμού.

Αραβικά/Οθωμανικά στοιχεία του Έλληνα: το καφενείο

 

     Χαρακτηριστική συνήθεια των τεμπελχανάδων ανατολιτών ήταν κατεξοχήν το καφενείο. Ώρες ατελείωτες, καπνίζοντας ναργιλέδες και λέγοντας διάφορες ανοησίες, κάθονταν και άφηναν τον χρόνο να περάσει. Η συνήθεια αυτή πέρασε, μέσω της οθωμανικής αυτοκρατορίας, και στους υπόδουλους Έλληνες που απέκτησαν στο DNA τους όλες τις αρνητικές συνήθειες των Οθωμανών και των Ανατολιτών. 

     Σύμμαχος στην προσπάθειά μας να σκιαγραφήσουμε τον νεοελληνικό χαρακτήρα αποτελούν τα απομνημονεύματα των φιλελλήνων του 1821 και των ξένων περιηγητών. Έτσι, με βάση όσα έγραψε ο Γερμανός Ντάνενμπεργκ που ήρθε το 1822 στην επαναστατημένη Ελλάδα βλέπουμε πως οι Έλληνες είχαν υιοθετήσει την ανατολίτικη συνήθεια του καφενείου, και μάλιστα σε καιρό πολέμου.

     Ο Ντάνενμπεργκ, ερχόμενος τέλη Ιουνίου 1822 στο Άργος, γράφει: "Τα πρώτα χαλασμένα οικοδομήματα, που επισκευάσανε, ήταν τα καφενεία, επειδή είναι το πιο αναγκαίο συστατικό του τουρκικού και ελληνικού τρόπου ζωής" (βλ. Οι ανώδυνες παρατηρήσεις του Γερμανού φιλέλληνα Ντάνενμπεργκ, Αναστατικές εκδόσεις, σ.68)

Σκουπίδια, κατεστραμμένα παγκάκια και εικόνα διάλυσης στο δασάκι της Νυμφαίας

      Εικόνα διάλυσης παρουσιάζει το δασάκι της Νυμφαίας. Σκουπίδια πεταμένα παντού, κατεστραμμένα παγκάκια, κάδοι χωρίς πάτο, τηλεφωνικοί θάλαμοι που δεν έχουν τηλέφωνο, παρατημένα γήπεδα και μάλλον και καμία προσπάθεια για       πυρασφάλεια αφού είναι γνωστό ότι τα πευκοδάση είναι πιο "ευαίσθητα" στις πυρκαγιές. Όπως φαίνεται, το ενδιαφέρον του δημάρχου Γιώργου Πετρίδη για το δασάκι, που αποτελεί τον πιο κοντινό πνεύμονα της τσιμεντούπολης  Κομοτηνής είναι περιορισμένο Οι εικόνες είναι παρμένες από αυτό το καλοκαίρι.

 

Εγγραφή στο Οι αρετές της φυλής μας