O ΦΙΛΟΤΟΥΡΚΟΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ (1867 - 1869)

                                                  

Το χαρακτηρισμό «φιλότουρκος» κέρδισε ο μητροπολίτης Μοναστηρίου Βενέδικτος (1867 - 1869). Εκείνος ερχόμενος στο Μοναστήρι (σημερινό Μπίτολα στην ΠΓΔΜ) το 1867 έδειξε απροθυμία να στηρίξει τα αιτήματα των Μοναστηριωτών για τη δημιουργία περισσότερων ελληνικών σχολείων και γενικότερα φοβόταν να ταχθεί υπέρ οιουδήποτε πατριωτικού προκειμένου να μη χάσει την καρέκλα του από τις οθωμανικές αρχές.

 

Οι Μοναστηριώτες, οι οποίοι ήταν ένθερμοι πατριώτες και ήδη από το 1852 είχαν κάνει την πρώτη πατριωτική οργάνωση, αποφάσισαν να απευθυνθούν στο Πατριαρχείο. Όμως οι κινήσεις τους δεν έφεραν αποτέλεσμα και έτσι αποφάσισαν να αντιδράσουν με άλλο, πιο έξυπνο τρόπο: λίγοι – λίγοι προσέρχονταν στην καθολική εκκλησία της πόλης με αποτέλεσμα η ελληνική κεντρική εκκλησία να αδειάζει. Πανικόβλητο το Πατριαρχείο αντικατέστησε το Βενέδικτο ενώ οι Μοναστηριώτες χαρούμενοι δέχθηκαν τον καινούριο μητροπολίτη  Παρθένιο (εξ Ιωαννίνων) ο οποίος ασπάστηκε τις πατριωτικές τους ιδέες.

Χαρακτηριστικά είναι όσα αναφέρει ο Μοναστηριώτης Παντελής Τσάλλης: 

«ο Μητροπολίτης ούτος, άνθρωπος δυστυχώς εις άκρον εγωιστής, απέφευγε πάντοτε να συμμερίζεται τα πατριωτικάς και φιλοπροόδους τάσεις του ποιμνίου του, εκ φόβου μη εκτεθή απέναντι των Τουρκικών αρχών και χάση συνεπώς την επαρχίαν του. Αντέδρα λοιπόν πάντοτε εις πάσαν παρά των χριστιανών ζητουμένην αύξησιν του αριθμού των σχολείων  και εν γένει εματαίωνε πάσαν προσπάθειαν αυτών τείνουσαν εις την πνευματικήν των επίδοσιν. Ουδέποτε δε εδέχετο να μεσολαβεί παρά τας Αρχαίς οσάκις ελάμβανε χώραν βιαιοπραγία τις κατά του  χριστιανικού στοιχείου παρά των Τούρκων. Συνεπεία της διαγωγής του ταύτης είχεν επονομασθή υπό του ποιμνίου του «φιλότουρκος».

Πηγή: (Παντελής Τσάλλης, Το δοξασμένο Μοναστήρι, ήτοι ιστορία της πατριωτικής δράσεως της πόλεως Μοναστηρίου και των περιχώρων από τους έτους 1830 μέχρι του 1903, Θεσσαλονίκη, 1932, σ. 20 - 24)