Αθανάσιος Σουλιώτης - Νικολαΐδης: Το έθνος δεν είναι λόγια και θεωρίες, είναι πράξεις

     Ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Έλληνες είναι και ο Αθανάσιος Σουλιώτης - Νικολαΐδης. Απόγονος αγωνιστών του Σουλίου κληρονόμησε τα χαρακτηριστικά του αγωνιστή και με την ενεργό συμμετοχή του στον Μακεδονικό Αγώνα (με εντολή του Λάμπρου Κορομηλά, ηγήθηκε της Οργάνωσις Θεσσαλονίκης), οργάνωσε τους Έλληνες της Θεσσαλονίκης με τον πλέον αριστοτεχνικό τρόπο και κατόπιν πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου ίδρυσε μαζί με τον Ίωνα Δραγούμη την Οργανωση Κωνσταντινουπόλεως που αντιτάχθηκε στους Νεότουρκους και έβαλε εθνική οργάνωση και πειθαρχία στους Έλληνες της Πόλης και της ανατολικής Θράκης. Το έργο του έμεινε ανολοκλήρωτο στην Πόλη εξαιτίας της καταστροφικής συμμετοχής των πολιτικάντηδων στον Μικρασιατικό Αγώνα.

     Παραθέτουμε μερικές διαχρονικές του φράσεις, απαύγασμα σοφίας από τους εθνικούς του αγώνες. Ο Σουλιώτης χρησιμοποιούσε την κοινή λογική, κάτι που απουσιάζει από τον Νεοέλληνα:

     «Το Έθνος δεν είναι λόγια και θεωρίες. Είναι κάτι ζωντανό»

     «ένα Έθνος δεν μπορεί να ζήσει πολύ όταν δεν έχει Ιδανικό Οι άνανδροι που δεν αισθάνονται το σθένος να υπερασπίσουν την πατρίδα τους, μόνο αυτοί κάνουν την αθλιότητά τους φιλοσοφία να την αρνούνται Όταν το Έθνος δεν έχει Ιδανικό, όταν δεν πιστεύει σε αυτό, τότε δεν έχει πρόγραμμα, δεν έχει γνώμονα να κρίνει τι το συμφέρει και τι όχι, ποιος το ωφελεί και ποιος το βλάπτει, παραπαίει, στέκεται, λιμνάζει σε τέλμα συναλλαγής και αλληλοφαγώματος, στο οποίο μόνο οι επιτήδειοι ασυνείδητοι πετυχαίνουν, έως ότου άλλο Έθνος που ακολουθεί με πίστη το δικό του πρόγραμμα, τους σαρώσει όλους». Από το φυλλάδιο «Μεγάλη Ιδέα» (1908)

 

     Για την Οργάνωση Θεσσαλονίκης (1906 - 1908): «Η πείρα έδειξε πως 60 μυημένοι δεν είναι μικρή δύναμη για μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη όταν πειθαρχούν, όταν είναι ικανοί να μπαίνουν στη θέση του αμύητου και δεν του ζητούν πράγματα που του είναι αδύνατα, όταν ξέρουν πως με συνδυασμό πολλών μικρών ενεργειών μπορεί να βγει μεγάλο αποτέλεσμα»

«Πριν περάσει πολύς καιρός όλοι οι μυημένοι είχαμε αποκτήσει τον ίδιο τρόπο του σκέπτεσθαι»

 

     Είμαστε στο εμείς και όχι στο εγώ: «Με μακρά, συστηματική και λεπτή εργασία σχηματίσθηκε κοινή συνείδηση να θεωρείται γελοίος κάθε ατομικός εγωισμός και επίδειξη, ενώ περήφανο πράγμα και το μόνο επωφελές για το Έθνος η συνεργασία των Αρίστων»

 

     Για να κρατάμε το στόμα μας κλειστό: «Ότι πρέπει να συνηθίσουμε όλοι να θεωρούμε την εχεμύθεια ζήτημα αξιοπρέπειας, την εχεμύθεια που μαζί με τα άλλα καλά της, εμποδίζουσα τη διαφήμιση των προσώπων, εμποδίζει και την προσωπική φιλοδοξία, που διαλύει κάθε συνεργασία».

     «Όλοι οι μυημένοι με το παράδειγμά τους και με συνεχή κατάλληλη κατήχηση, είχαν κατορθώσει να εμπνεύσουν την ιδέα ότι η εχεμύθεια στα εθνικά πράγματα είναι ζήτημα προσωπικής αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας».

 

     Για τον ηγέτη: «Να καταλαβαίνει ο καθένας ότι αυτός που διευθύνει, διευθύνει γιατί κάνει πιο πολύ δουλειά του την εθνική εργασία από τους άλλους, και έτσι ξέρει πιο πολλά και έχει πιο πολύ καιρό να σκεφθεί αλλά ότι και χαίρεται τη ζωή πιο λίγο από αυτούς και θυσιάζει κάθε του άλλη σκέψη και διάθεση πιο λίγο, ότι έτσι πρέπει οι μυημένοι να αισθάνονται τον διευθύνοντα και λίγο σαν θύμα»