ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΙΝΕΣΑΙ, ΔΕΝ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ !

     Ο Πλούταρχος στο σπουδαίο έργο του "Περί της Αλεξάνδρου τύχης", μας προσφέρει πολύτιμα στοιχεία για τον χαρακτήρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Γράφει λοιπόν ο Πλούταρχος για το πως ο Αλέξανδρος αντιμετώπιζε τους κατακτημένους λαούς. Είναι γνωστό ότι ο Αριστοτέλης τον είχε προτρέψει να τους φέρεται ως φυτά ή ζώα αλλά ο Αλέξανδρος προτίμησε να αγνοήσει την συμβουλή του, κατά τα άλλα σοφού, Αριστοτέλη και να τους αντιμετωπίσει ως ισότιμους και αδελφούς του. Για το λόγο αυτό διακήρρυτε την ισότητα όλων και προέτρεπε τους μεικτούς γάμους και ο ίδιος νυμφεύτηκε Περσίδες πριγκίπισσες. 

     Το απόσπασμα όμως που είναι αποκαλυπτικό των αντιλήψεων του είναι εκείνο που λέει πως ο Αλέξανδρος δεν ξεχώριζε τον Έλληνα ή τον ξένο από τα ρούχα που φορούσε ή από τα όπλα που κρατούσε αλλά από την αρετή ή την κακία που είχε στο χαρακτήρα του. Έλληνα θεωρούσε τον άνθρωπο εκείνο που είχε μέσα του αρετή, ανεξάρτητα αν ήταν Έλληνας ή ξένος και βάρβαρο θεωρούσε τον άνθρωπο εκείνο που είχε μέσα του κακία: "το δ' Ελληνικόν και βαρβαρικόν μη χλαμύδι, μηδέ πέλτη, μηδ' ακινάκη, μηδέ κάνδυι διορίζειν, αλλά το μεν Ελληνικόν αρετή το δε βαρβαρικόν κακία τεκμαίρεσθαι"

 

ΤΟ ΥΓΡΟ ΠΥΡ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ: «ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΤΙΣ ΑΣΤΡΑΠΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ»

 

     Το «υγρό πυρ» της αυτοκρατορίας αποτέλεσε ένα πρωτοφανές στην ιστορία όπλο που χρησιμοποιήθηκε αρχικά  εναντίον των αραβικών στόλων χαρίζοντας ένδοξες νίκες στη θάλασσα και σώζοντας την Κωνσταντινούπολη από τις αλλεπάλληλες αραβικές πολιορκίες. Χάρη στην εχεμύθεια της κρατικής μηχανής έδωσε το πλεονέκτημα για αιώνες στον αυτοκρατορικό στόλο έναντι αμέτρητων εχθρών και βοήθησε στην δόξα του Βυζαντίου για μια χιλιετία. 

 

     "ΑΣΤΡΑΠΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ"

     Σε επιδρομή των Ρώσων το 941 με χιλιάδες μονόξυλα εναντίον της Κωνσταντινούπολης και ενώ ο αυτοκρατορικός στόλος απουσίαζε σε άλλο μέτωπο, επιστρατεύτηκε για να τους αντιμετωπίσει μικρή δύναμη καραβιών εξοπλισμένων με υγρό πυρ. Σύμφωνα με το ρωσικό «Χρονικό του Νέστορος» οι Ρώσοι κατατρομοκρατήθηκαν με το υγρό πυρ και πηδούσαν στη θάλασσα για να αποφύγουν τη φωτιά. Όσοι σώθηκαν και επέστρεψαν στην πατρίδα τους, ο καθένας διηγούνταν «την διαδοχή των γεγονότων και περιέγραφαν τη φωτιά που εκτοξεύθηκε από τα πλοία, λέγοντας ότι οι Έλληνες είχαν στην κατοχή τους τις αστραπές του ουρανού» τις οποίες και χρησιμοποίησαν εναντίον τους.

Οι πράξεις απέναντι στα λόγια. Ο Μέγας Αλέξανδρος και οι φιλόσοφοι κατά τον Πλούταρχο

      

 

   "Δι έργων εφιλοσόφουν"

     Ο βιογράφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Πλούταρχος, στο έργο του "Περί της Αλεξάνδρου τύχης" επαινεί τον Αλέξανδρο γιατί έκανε πράξεις και δεν έμεινε σε αερολογίες. Αναρωτιέται ποιος είχε μεγαλύτερη επίδραση στον κόσμο, οι φιλόσοφοι που απευθύνονταν σε (λίγους) ομόγλωσσους και ευφυείς ανθρώπους (εκ των οποίων μάλιστα μερικοί δεν πείστηκαν από τα λόγια τους) ή ο Αλέξανδρος του οποίου οι "μαθητές" ήταν τα μυριάδες αλλόγλωσσα πλήθη της Ασίας; 

 

O ΦΙΛΟΤΟΥΡΚΟΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ (1867 - 1869)

                                                  

Το χαρακτηρισμό «φιλότουρκος» κέρδισε ο μητροπολίτης Μοναστηρίου Βενέδικτος (1867 - 1869). Εκείνος ερχόμενος στο Μοναστήρι (σημερινό Μπίτολα στην ΠΓΔΜ) το 1867 έδειξε απροθυμία να στηρίξει τα αιτήματα των Μοναστηριωτών για τη δημιουργία περισσότερων ελληνικών σχολείων και γενικότερα φοβόταν να ταχθεί υπέρ οιουδήποτε πατριωτικού προκειμένου να μη χάσει την καρέκλα του από τις οθωμανικές αρχές.

 

Μαρτυρολόγιο Ελλήνων της Μακεδονίας - περίοδος Μακεδονικού Αγώνα

   Τα εδάφη της Μακεδονίας και της Θράκης ήταν πάντα στο στόχαστρο του βουλγαρικού εθνικισμού αφού αποτελούσαν μέρος της Βουλγαρικής "Μεγάλης Ιδέας". Οι βουλγαρικές συμμορίες που συστήθηκαν για τον ανταρτοπόλεμο στη Μακεδονία, αντί να στραφούν  κατά των αποικιοκρατών Οθωμανών Τούρκων, στράφηκαν πολύ γρήγορα κατά των ορθόδοξων Ελλήνων.

Ορισμός του βλακός από τον Ηράκλειτο - Τουρκοφοβία ίσον βλακεία!

                                                              

 

                                   «Βλαξ άνθρωπος επί παντί λόγωι επτοήσθε φιλεί»

     Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Ηράκλειτος μας δίνει μέσα σε μία μικρή πρόταση μία εκπληκτική περιγραφή του βλάκα: Βλάξ είναι εκείνος που συνηθίζει να φοβάται σε κάθε λόγο που ακούει. Φόβος ίσον βλακεία.

 

     Χωρίς να παραγνωρίσουμε άλλες, σημαντικές ιδιότητες του βλακός,  νομίζουμε ότι με βάση αυτό τον σύντομο ορισμό της βλακείας, σχηματίζουμε μια πολύ άσχημη εικόνα για τη σημερινή ελληνική Θράκη. Η βλακεία είναι μεγάλη, γιατί ο φόβος είναι μεγάλος. Η τουρκοφοβία στη Θράκη μαρτυρείται έντονα στην εποχή του Μακεδονικού Αγώνα.

Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος επίτιμος δημότης Θράκης!

 

     Ένας από τους καταστροφείς του Ελληνισμού είναι και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Ανήκε στους Φαναριώτες της Κωνσταντινούπολης, την κάστα αυτή που ο λαός αποκαλούσε «παιδιά των Τούρκων». Μεγαλωμένοι στον περίγυρο των σουλτανικών αυλών και κατέχοντας αξιώματα στην οθωμανική διοίκηση, οι Φαναριώτες έγιναν οι καλύτεροι μαθητές στις βρώμικες μεθόδους των Οθωμανών: δωροδοκίες (μπαξίσια), υπονομεύσεις των καλυτέρων, κλέφτες τίτλων και ιδεών, κολακείες, ραγιαδισμός, μίσος για τους άξιους.

     Ο ίδιος βρέθηκε στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, στην αυλή του Κωνσταντίνου Καρατζά. Εμπνευστής του αποτέλεσε ένας άλλος Φαναριώτης και μάλιστα συγγενής του, ο συνονόματος του και εξάδελφός του, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Εκείνος, ο εξάδελφος Αλέξανδρος είχε την φαεινή ιδέα πηγαίνοντας στη Ρωσία να παρουσιαστεί ως «Έλληνας πρίγκιπας», τίτλο που μόνος του επινόησε, προκειμένου να ξεγελάσει τους Ρώσους. Πράγματι, οι αφελείς Ρώσοι τον πίστεψαν και έτσι προσπορίστηκε εξυπηρετήσεις και ευκολίες που ποτέ του δεν θα είχε.

Ορισμός του Ραγιά από τον Ίωνα Δραγούμη

 

 Επειδή στην ελληνική ιστορία (από την Άλωση και μετά) το φαινόμενο του ραγιαδισμού είναι πολύ έντονο ανάμεσα στους νεοέλληνες, παραθέτουμε έναν ορισμό του Ίωνα Δραγούμη που περιγράφει πολλούς σύγχρονους Θρακιώτες, ανεξαρτήτως  κοινωνικής θέσης ή οικονομικής κατάστασης, καθώς ο ραγιαδισμός είναι φαινόμενο που διατρέχει όλες τις κοινωνικές τάξεις, όπως απέδειξε η ιστορία. Ο ραγιαδισμός, ως φαινόμενο, είναι άμεσα συνδεδεμένος με τη βλακεία, σύμφωνα και με τον ορισμό του Ηράκλειτου που λέει ότι ο βλαξ συνηθίζει να φοβάται σε κάθε λόγο που ακούει.

«Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει τους μπάτσους του Τούρκουπου είναι σκλάβος του φόβου – εκείνος που θα λαχταρούσε ίσως να ξελευθερωθεί, μα δεν τολμά ούτε να το ξεστομίσει – και κείνος, που ίσως δε λαχταρά τίποτε άλλο, παρά να ζήσει όπως και να είναι.

Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος, είναι άνθρωπος μικρεμένος, που τα δέχεται όλα από τον κύριο του και δεσπότη του, που με μια ματιά του Τούρκου λίγο άγρια τον κάνει και χ…ται.

O Ηράκλειτος, η "κοινή λογική" και η βλακεία

 

Αθάνατες φράσεις του Ηράκλειτου του Εφέσιου, παρμένες από το χαμένο έργο του «Περί Φύσεως»:

 

    "Για αυτό πρέπει να ακολουθούμε τον κοινό λόγο (κοινή λογική). Οι περισσότεροι όμως άνθρωποι ζουν σαν να έχουν ιδιωτική σκέψη".

(Στην προκειμένη περίπτωση οι άνθρωποι δεν ακολουθούν την κοινή λογική αλλά ο καθένας σκέφτεται όπως θέλει εκείνος. Παρεμπιπτόντως, ιδιώτης = ο μη συμμετέχων στα κοινά, δηλαδή άχρηστος, κατά τους αρχαίους Αθηναίους, πέρασε στα αγγλικά ως idiot = ηλίθιος).

"Όσοι δεν μπορούν να κατανοήσουν (τον κοινό λόγο), όταν τον ακούν μοιάζουν με κουφούς. Για αυτούς μαρτυρεί το ρητό «παρόντες απόντες»".

Ο Γεώργιος Γρίβας - Διγενής και οι "ΑΤΙΜΟΙ"

     ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ «ΑΤΙΜΟΙ» ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΓΡΙΒΑ – ΔΙΓΕΝΗ

     Στον απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ (1955 – 1959) που είχε μοναδικό σκοπό την Ένωση της Κύπρου με τη Μάνα Ελλάδα υπήρξαν και αυτοί που έκαναν τις «πάπιες» και δεν βοηθούσαν με κανέναν τρόπο τους αγωνιστές της ελευθερίας.

     Οι άθλιοι αυτοί μικροαστοί περιγράφονται από τον Ηγέτη της ΕΟΚΑ, Γεώργιο Γρίβα – Διγενή σε φυλλάδιο που κυκλοφόρησε η Οργάνωση (βλ. το βιβλίο "Αρχείον των Παρανόμων Εγγράφων του Κυπριακού Αγώνος, 1955 – 1959", β’  έκδ., Επιφανίου, Λευκωσία, 1984, σ. 94 – 95). Θεωρούμε πως τα φαινόμενα αυτά που περιγράφονται είναι διαχρονικά, ενώ διογκώνονται σε λαούς που βρίσκονται σε φάση έντονης παρακμής, όπως η σύγχρονη Ελλάδα.

     Το φυλλάδιο αφού θεωρεί ως αυτονόητο τον χαρακτηρισμό «άτιμος» για τους προδότες του Αγώνα, για τους αποικιοκράτες της Ιντέλιτζενς Σέρβις, και για τη Μεγάλη Βρετανία προχωράει σε καταγραφή των λεγόμενων «Ουδέτερων» και πως αυτοί είναι Άτιμοι του Αγώνα:

Σελίδες

Εγγραφή στο Μεγάλη Θράκη RSS